Μητε ξεχυλησα αποψε
μητε θα ξεχυλησω

ηταν γραφτο στην τσαντα μου
την σχολικη

πως το πρωι θ αργησω

οχι οτι με νοιαζει και πολυ
τον ηλιο να μυρισω μονο

να ρθουν τα χτισματα
στην οραση μου

να ναι μια διαβαση στον τοιχο

και να περνω
αδιαβατος
στο περασμα μου

να ναι το δεξια
απαγορευμενο

κι εκει να θελω να παω

να μαι καθαριος
να χει το πατημα μου αγερα
να χει η μορφη μου

οτι θα ηθελα να εχει

να μαι σιγουρος
και να περπατω
εκει που θελω..

eleven eleven

 

Ξεκινησαμε τ απογευμα

πηγαμε βολτα στο βουνο

ξυπολητοι

να ματωσουμε τα ποδια μας

περπατησαμε

ο ηλιος ηταν γλυκος

πορτοκαλης εκεινες τις ωρες

δεν κοιταχτηκαμε ποτε

δεν ξεραμε ποιοι ειμαστε

το χαμε κανονισει απ την αρχη

πως τα ματια μας

θα ναι στις τσεπες μας για τουτη την βολτα

ετσι θα μπορουσε να χει η βολτα μας

μια πορεια

καλυτερη

να οριζουμε τον δρομο με τις ανασες των δεντρων

και τις μυρωδιες απ τα χαδια της φυσης στο λιγοστο αερακι

σιγα σιγα

μυριζαμε το βιολετι

να γιομιζει τον ουρανο

τα ποδια μου

πονουσαν τοσο

ηταν τοσο λαβωμενα

που δεν ενιωθα πια τις επιφανειες του δρομου

αγγιζα τον αστραφτερο ουρανο

κι ενιωθα το χερι σου σηκωμενο να τον φτασει

η παλαμη σου ακουστηκε καθαρη

οταν τον επιασες

11:11

ηταν και τα καταφερες

ακουσες

το χαμογελο μου

δεν χρειαστηκε ποτε να καπνισω εκεινο το τσιγαρο

newborn

διαλεγω την απαγορευμενη

και μην μου πεις αυριο

πως δεν σταθηκαν καλα τα μανταλακια

διοτι η αγγαλια του Καρκινου

ειναι παντοτε με δαγκανες

δεν φταιει αυτος

ετσι σχεδιαστηκε

ηταν πολυ παλια οταν ειμασταν

ειμασταν ακομη κυριες του σπιτιου

απλωναμε και φευγαν

διανοηθηκαμε στην πορεια μιαν καποια φυση

περισυλεξαμε για δαυτην

εκκολαυθηκαμε

περιμενω την γεννεση

να την μελετησω..

να την απλωσω στην γειτονια

στα συρματα

να την δουν ολοι

αξιζω..

Τουτη η πολη
τουτα τα επιλεγμενα χρονια

με τα μπλεγμενα τους συρματα
τα αρυθμα τους σηματα

με κουρασαν
εχουν μπλεχτει
στα μαλλια μου
σαν μικροσκοπικες ψειρες

που δυσκολα θ απαλλαχτω

στεκουν καμια φορα οταν στοιχιζονται
σαν βελη

μου δειχνουν εναν καποιο δρομο

δυσκολο να ξεχωρισεις

οταν τα μελη σου
με δυσκολια κινουνται

οταν ο αιθερας σου
σπαρταραει στην παλαμη

κι εσυ τον βλεπεις
και φοβασαι

τι αλλο να κανεις

σε ποια πλευρα του φεγγαριου
να κανεις τον Gagarin?

για να σου πει στο τελος

"I don't see any God up here."

η Αρχη σου
εκλεισε τα παραθυρα

σφραγισμενα
να τα λουζουν το φως

εκει ψηλα στεκεις
σ εκεινο το δωματιο
γυμνη ως παιδι

οι τοιχοι σου ειναι λευκοι
και καθαροι

πιο πανω η ταρατσα
το πολυποθητο καταφυγιο

εκει θα στεκεις με φιλους φως και αερα
να βλεπεις την θαλασσα
και την γη
περηφανη
και με χαμογελο στα χειλη

στα κατω δωματια
αφησες λιγο ανοιχτα

πιστεψες ισως
πως θα μπει ο αερας μεσα
ν ανανεωσει τον χωρο

γυρω απ τα παραθυροφυλλα σου
οι τοιχοι γκρεμισμενοι

λερωμενοι πιο κατω
απ την βρωμια του δωματιου

το πιο κατω δεν φαινεται ακομη καθαρα
ελπιζω να μην το δεις ποτε

γιατι με σκοτεινη τρυπα μου μοιαζει
που ειτε θα πεσεις
ειτε θα γινεις

Δεν ειναι μητε το μερος
μητε η στιγμη

ειναι που αποφασησαν
και συνομωτησαν
ενας ηλιος
κι ενα συννεφο

δεν ξερω προς τι

εγω μονος καθομουν
στην πλαστικη μου καρεκλα

κι υστερα ενας ηχος στα βοτσαλα

μετα το κυμμα
τραγουδουσες εσυ

κι ησασταν κι οι δυο
τοσο μεγαλοι για να σας ξεχωρισω

Στους δρομους μιας Αθηνας

Την περπατω χρονια τουτη την πολη

ειδικα στην καρδια της που μ αρεσει
μ αρεσουν ολων των ειδων οι καρδιες να τις περπατω

αρκει να σου αφησουν καποιο δρομο

οταν μ αφησουν να τρεξω κιολας
εκει ειναι το καλυτερο μου

στις τοσες βολτες μου
συναντησα ενα κοριτσι

η φιγουρα της για μενα δεν ειχε πολυ μεγαλη σημασια
μπορουσα μονο να δω περα απ αυτο

θυμαμαι μονο πως παντα κρατουσε ενα λουλουδι στο χερι
και περπατουσε βιαστικα

σαν να την περιμενε καποιος να το δωσει

την ειδα πολλες φορες στις βολτες μου

παντα μ εκεινο το ιδιο λουλουδι

περασε απ το μυαλο μου πως ισως να ναι τρελλη..

δεν γινεται για παντα να τρεχεις μ ενα λουλουδι στο χερι..